وقتی به پدرم نگاه می کنم، شاید اولین واژه ای که به ذهنم برسه، “تفاوت” باشه تفاوت در نوع نگاه، تفاوت در سبک زندگی و…
پدرم شخصیتیه خود ساخته، کسی که در تمام طول زندگیش به سختی کار کرده و زحمت کشیده، شاید همینم کمی توجیه گر خود رأی بودنش باشه

از اون موقعی که یادمه، همیشه با هم صحبت می کردیم (ما میگیم صحبت، اطرافیان دوست دارن بگن جَدَل😅) و این صحبت ها، دلیل اصلی رشد من شده

فشارهاش به شیوه ی خودش بوده و گاهی فکر می کردم می خواد مانع راهم بشه ولی الآن که به گذشته نگاه می کنم، اونو همیشه یه رقیب سرسخت می دیدیم که رقابت باهاش باعث پیشرفتم شده

برای اینکه متن طولانی نشه، ترجیح میدم از این بگذرم که چقدر توی این چند ساله سختی کشیده، اینکه هنوزم برای حفظ امنیت خانواده کار میکنه
بگذرم که غرورش شاید اجازه نداره ابراز احساس کنه، از نوشتن اینا می گذرم چون می خوام یه روزی، تمام تلاشمو کنم تا ذره ای از اینا رو عملی براش جبران کنم

همه میگن پدر مثل کوه پشت پسرشه، پدر من کوه نبوده برام
پدرم اهرم فشار و سکوی پرتاب منه


0 دیدگاه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *