تنهاترین یاور

برای فرار از دغدغه های زندگی، تنها پناه من، آغوش توست؛ جایی که در آن، خود را گم می کنم و از نو، پیدا می شوم. مادرم، ای که لبخندت معنا بخش خلقت، در تو جهانی نهفته است با یک قانون: “عشق”

روزت مبارک، ای تنهاترین یاور

زندگی مسیر دشواری داره. همون اول که برای راه رفتن، هزار بار باید زمین بخوری. بعد کم کم وارد مدرسه میشی و دوری از خانواده رو برای اولین بار تجربه میکنی، توی محیطی ترسناک، با معلمای بداخلاق کم کم یاد میگیری که درست تر حرف بزنی، درست تر بنویسی. بزرگ میشی و یاد میگیری که باید درست تر نگاه کنی. انتهای تحصیل، معمولاً یه برگشتی به عقب داری و مسیری که اومدی نگاه میکنی، پستی ها و بلندی ها، دروغ ها، شیطنت ها، دَر رفتن ها، عشق نوجوانی و…. سربازی مثل یه چک تو گوشت می مونه، به خودت میای میبینی که دو سال رو باید بیهوده صرف کنی.

سربازی تموم میشه، ولی دغدغه ای جدید و خطرناک خِرِّت رو میگیره، “کار”،می بینی همه این مدت خرجت از جای دیگه ای بوده و بالاخره تو باید آستین بالا بزنی، باید جبران کنی، به خصوص اگه از خانواده ای متوسط و ضعیف باشی.

همه این مراحل زندگی رو من تجربه کردم و این روزا فرصتی پیش اومد تا از بیرون به داستان زندگیم نگاه کنم. الآن که دارم این متن رو می نویسم، بغض عجیبی دارم، اینکه متوجه شدم در تمام این مراحل، یک شخص، همیشه کنارم وایستاده، برام جنگیده، کم آورده ولی نذاشته من کم بیارم، اینقدر عشق ورزیده و محبت کرده که اعمالش برام عادی شده و فراموش کردم

مادرم

ای تنها یاور تمام روزهای زندگیم، با شرمندگی، روزت مبارک

دسته‌ها: دل نوشته

2 دیدگاه

Mehrdad · ۱۳۹۹/۰۲/۰۲ در ۱۶:۰۹

سلام 🙂 عرض اردات و درود
چقد خوبه این دل، راسته که می گن:
هر چیزی که از دل برآید لاجرم بر دل نشیند انشاالله سایه شون بالا سرتون باشه. آمین
پ.ن: دل=دل زلال
چک تو گوش درست از اینکه می تونن به شکل دیگر برگزار کنن درست و بازدهی بهتری داشه باشه درست ولی اینایی که شنیدم همه از بعد فردی به قضیه نگاه میکنن سربازی واجبه واسه هر کشوری حالا ما تو ایران واجبه واجباته که میشه زیاد در موردش نوشت چون هیچ کشوری ایران نمیشه یه کتاب میشه نوشت در موردش، من معافم ولی انشالله اگر خدا بخواد سعیمو میکنم برم خدمت و یه قدمی تو راه عاقبت بخیری بردارم چون میدونم خدایی که همیشه پیشش رو سیاهم خدمت به خلق رو دوست داره و اینو به عینه میبینم سرباز سفر مرزی که شاید سیکل هم نداشته باشه بیشتر از دکتری که در دانشگاه تهران نشسته و ازنظر خودش خیلی مفیده ولی عملا هیچ خدمتی به مملکت نکرده، بیشتر خدمت میکنه ومتاسفانه عده ای از روی جهالت یا غرض دارن به جای اصلاح دارند تیشه به ریشه این امر بزرگ می زنند اما به لطف خدا هرگز به هدف خود نخواهند رسید.

درود بر مادری که چون شما رو پرورش داده
انشالله به لطف خدا هم این دنیا هم اون دنیا همه مادرامونو رو سفید کنیم ذره ای از لطفشونو جبران کنیم. آمین

من میجنگم - وحید گروسی · ۱۳۹۸/۱۲/۱۱ در ۱۱:۱۵

[…] کد، ارتباط برقرار کنم، کدی که فقط مادرم درکش می کرد (تنهاترین یاور، فداش بشم) درکم کرد و پشتم موند، موند تا ثمره تلاشمو […]

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *